Никогаш не кажувај сè што знаеш, но секогаш биди сигурен во она што го кажуваш

Колумна на Елизабет Гилберт, автор на бестселерот ‘Јади, моли, сакај’

Сите во моето семејство многу се добри раскажувачи. Не ни одат тимски спортови, имаме мал проблем со алкохолот и многу лошо располагаме со пари- но, пријателе, опасни сме раскажувачи…

Го поминав детството во набљудување, како разни приказни добиваат свој пресврт, како се превртуваат и повторно се создаваат, додека семејните случувања, од инциденти се претвораат во приказни.

Се испостави дека е голема разликата помеѓу тие двете. Инцидент е настан кој се одвива во стварноста и носи реални последици и вистински, сурови човечки чувства. Приказната е она што подоцна се создава од тој настан.

Инцидентите се диви и опасни; приказните се контролирани и охрабрувачки. Во процесот на создавање на приказна ,стоите на лизгав раб на инцидент, полирајќи го од сите болки, непосредност и важност, создавајќи нешто што безбрижно можете да го носите во џебот.

Приказната е неверојатна работа, бидејќи повторно ви дава контрола. Кога бев малечка, дедо ми ми раскажуваше приказна за својот роднина кој 1950 г. имал навика да се напие доцна навечер, а потоа потполно гол, сам да отиде да плива во каналот.

Една вечер се збунил, клучевите од камионетот ги заборавил внатре во автомобилот, каде што биле и неговите алишта. Бил присилен, така гол и воден, неколки километри по главниот пат, на својот роден град да пешачи гол.

Но, има и подобар дел! Роднината на мојот дедо, успеал да пронајде мала крпа, која случајно му испаднала од камионетот- единствената работа, која можела да ја скрие неговата голотија

‘И го прашав’- раскажуваше дедо ми – ‘Што направи’?

На тоа роднината посрамотено рекол: -‘Се надевам дека одлучив правилно’ .

Како јас, ја сакав оваа приказна! Вистината е ионака доволно тешка. Секако, сега кога пораснав, јасно ми е дека не било така урнебесно смешно во моментот кога се се случуваше- во моментот кога тоа беше инцидент.

Но, роднината на мојот дедо, тој несреќен случај го претвори во добра приказна. Можеби ги пренагласи некои смешни делови и малку ги прилагоди оние потажните.

Мојот дедо со тек на времето, веројатно, дополнително ја средил приказната. Можеби и јас ја ‘нашминкав’ малку кога ја раскажав. На некој тоа можеби ќе му смета. Можеби ќе рече, како ја менуваме вистината. Но, јас мислам дека тоа е во ред, дури и хумано. Вистината е ионака тешка. во моментот кога се случува.

Еве уште еден пример: Од 2001 до 2003г го поминав тешкиот период на развод. Тоа беше несреќен инцидент. Бев несреќна, депресивна и посрамотена. Во тоа време една пријателка ми рече: “Еј, па ти си писателка”! Еден ден ќе пишуваш за ова”. Бев увредена и мислев дека нема шанса својата болка да ја искористам за приказна. Но, сепак својот инцидент го претворив во приказна.

Немав избор, навистина- тоа ми е во крвта. Не велам дека пушувањето на романот “Јади, моли, сакај” беше едноставно. Смислувањето како еден непријатен инцидент да се претвори во добра приказна никогаш не е едноставно.

Што треба да кажам, а што не? Изборот е многу важен, бидејќи нашето минато, е она што ние сакаме да го кажеме за себе. ” Кои интимни делови треба да ги скријам, а кои да ги кажам”- размислував.

Беше многу интензивно. Емоционалните влогови беа многу големи. Се чувствував, како истовремено да ми приоѓаат два автомобили од различни смерови, а единствено што имам е малку зборови да се покријам.

Се’ што имам да кажам е ова: ‘Се надевам дека одлучив правилно’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: