Ќе бидеш ли храбар да живееш без да ме сретнеш повеќе?

Ќе собереш ли сила да си простиш ако престанам да ти пишувам, иако рацеве во немоќ, верувам дека единствено би сакале само уште нешто да ти кажат …

Ќе бидеш ли храбар да живееш без да ме сретнеш повеќе?

Да ти бледеам секој ден по малку, а ти да се гризеш од утроба нагоре затоа што не ме сакаше доволно лудо како јас тебе…Се надевам ќе измолкнеш од под тоа мразовите околу срце, малку барем снага да ми дојдеш на мермерот.

Да ми седнеш до стапалата и да си муабетиме како некогаш. Овојпат ти ќе ми го бараш погледот кој лута, тогаш љубов моја ти ќе зборуваш, а јас мудро ќе ќутам…

Заминаа нашите возови во најубавите години…Погали ми го образот и почувствувај го мразот па нека те згрее, да видиш што мене ме топлеше сите овие години.

Мил мој,

Дај сврти се кон свеќата и барај ме во темнините и тивко запрашај се наглас- кој ли од нас згреши …Возвишувај го Бога оти мене ме зема пред тебе…Мојата болка немаше да се мери, оти светот цел во својата црнина ќе го завиев да се мрачиме заедно до последната издишка.
Ти пишувам Мил за да ти останам тука, инаку знам јас и немо да си заминам, свесен си за тоа, така?!

Биди благодарен оти си благословен со љубовта моја вечна.
Биди- оти јас не бев.
Биди се’ што јас неможев.
Биди она кое мислиш дека не си.
Биди ми среќен…

Рената Миленкович

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑

%d bloggers like this: